1- بر شخصیت و شناخت خود کار کنید. این کار را به تنهایی نمی‌توانید انجام دهید و باید از یک متخصص کاردان کمک بگیرید. اما حتما و قطعا باید درمان خود را پیگیری کنید و مداومت داشته باشید تا پروسه درمان کامل شود. فکر نکنید که با شش یا ده جلسه مشاوره مشکل شما حل می‌شود، حداقل باید یک سال زمان بگذارید و پیگیری مستمر داشته باشید. خودآگاهی به شما کمک می‌کند که معنای جدیدی برای زندگی پیدا کنید. این مهارت شما را به خودتان باز می‌گرداند و روش صحیح زندگی کردن را به شما می‌آموزد. این مهارت بهترین و بدترین فرد زندگی‌تان را به شما نشان می‌دهد و یاد می‌دهد که چطور این دو را دوست بدارید. این مهارت شما را به سفر اعجاب انگیز درون‌تان می‌برد. در طول درمان شما باید خود را، احساسات، علایق، نفرت‌ها، غم‌ها، خشم‌ها، رنجش‌ها، رفتار‌ها، عادات و ده‌ها مساله دیگر درباره خود را کشف کرده و بشناسید. نگویید من خودم را می‌شناسم، شما اصلا خود را نمی‌شناسید؛ اطلاعات شما از خودتان ذره‌ای بیش نیست.

2. مسائل سرکوب شده درون خود را شناسایی کرده و به کمک یک مشاور یا درمانگر کاردان راهکار‌های لازم برای بهبودی آنها را پیش بگیرید. سرکوب یکی از مهم‌ترین دلایل ابتلا به افسردگی است. خشم‌ها، رنجش‌ها، خواسته‌ها، حرف‌ها و ترس‌های سرکوب شده همگی نیروی قدرتمندی هستند که افراد را دچار افسردگی می‌کنند.

3. صحبت کنید. نه با هر کسی! بلکه با یک متخصص جلساتی را بگذرانید که در آن جلسات فقط صحبت کنید. برای این جلسات باید مدت زمان تعریف شود، یعنی به‌عنوان مثال، بیست، سی یا پنجاه جلسه. اگر زمان و تعداد جلسات را نبندید، جلسات از حالت درمانی خارج شده و به درد دل با فرد معمولی تبدیل می‌شود.

4. تمرین کنید خودخواه شوید! می‌دانیم که بزرگ‌ترین باور شما عدم خودخواهی و رسیدگی به دیگران است، اما اگر می‌خواهید درمان شوید باید خودخواه شوید. باید توجه‌تان را از روی دیگران برداشته و به خودتان معطوف کنید. مهم نیست چه می‌گویند و چه قضاوتی دارند. مهم نیست چه توقعی دارند. مهم نیست درباره شما چه فکری می‌کنند. شما مسوول انجام وظایف آنها نیستید. مهم نیست اگر گاهی از شما ناراحت و یا عصبانی می‌شوند. تنها کسی که فعلا مهم است و بیشترین نیاز را به کمک، محبت و توجه دارد، خود شما هستید. سلامتی شما در اولویت است. کار‌هایی که دوست دارید و خوشحال‌تان می‌کند را در زندگی خود انجام دهید و از پرستاری افراطی دیگران دست بردارید. بعد‌ها که حال‌تان بهتر شد می‌توانید به حالت تعادل بازگردید.

5- الگوی غذایی خود را تغییر دهید. غذا‌هایی بخورید که مواد مورد نیاز بدن شما را تامین کنند. غذا‌هایی میل کنید که شادی‌آور باشند. غذا‌های سالم میل کنید. لطفا در این زمینه هم از یک متخصص کمک بگیرید و نگویید که خودم بلد هستم. به صراحت بگوییم که شما اگر بلد بودید افسرده نمی‌شدید!

6- از فضا‌ها و افراد سمی دوری کنید. درون شما در حال حاضر پر از سم است. بنابراین، نیاز به سم بیشتر ندارید! پس از فضا‌ها و افرادی که انرژی منفی می‌دهند دوری کنید. زمانی که سم موجود در شما دفع شد و قوی‌تر شدید آن وقت یاد می‌گیرید که چطور با افراد و موقعیت‌های سمی برخورد کنید. فعلا از خود مراقبت کنید و دور از این افراد باشید.

7- بینش‌های غلط خود را اصلاح کنید. باور‌های مهر طلبانه، تعصب‌های بیهوده، دیدگاه برنده-بازنده، پنهان کاری احساسات، باور قربانی بودن، باور نا لایق بودن، کافی نبودن، دوست داشتنی نبودن، متعلق نبودن، بر آوردن توقعات دیگران و ده‌ها بینش غلط دیگر را شناسایی کرده و یک به یک آنها را تغییر دهید. باز هم فراموش نکنید که مسیر بهبودی از افسردگی باید با حمایت یک فرد کاردان صورت بگیرد.

1. مدیران موفق دیکتاتور نیستند. اگر می‌خواهید مدیر موفقی باشد، لطفا دیکتاتوری را کنار بگذارید. دیدگاه سنتی از مدیران و روسا فردی را می‌سازد که دستور می‌دهد، امر و نهی می‌کند و افرادی «بله قربان گو» را تربیت می‌کند. این نوع از مدیران افرادی که در مقابل آنها تعظیم نکنند و بی‌چون و چرا بله نگویند را طرد می‌کنند. آنها برای سازمان خود افرادی را نیاز دارند که مطیع و منفعل باشند و تحت هر شرایطی صدایشان در نیاید!  یک مدیر موفق همکاری گروهی را در سازمان خود تقویت می‌کند و از خود محوری و دیکتاتور مآبی فاصله می‌گیرد. این در حالی است که مدیران معمولی سعی می‌کنند خود را راس و محور امور قرار دهند و به همه بگویند باید طبق میل من رفتار کنید.  مدیر موفق سعی می‌کند با رفتار‌های مناسب و بالغانه، همدلی و همکاری گروهی، به‌طور غیر مستقیم بر گروه تاثیر بگذارد اما مدیر معمولی سعی می‌کند مستقیما و با دستور دادن گروه را مدیریت کند.

2. مدیران موفق سر وقت حقوق می‌دهند، طرح تشویقی می‌گذارند و ترفیع مالی یا مقامی را در برنامه کاری سازمان خود قرار می‌دهند. مدیران معمولی در پرداخت حقوق پرسنل ضعیف عمل می‌کنند و تاخیر دارند، آنها طرح‌های تشویقی برای ایجاد انگیزه در پرسنل در سازمان خود مشخص نمی‌کنند و ترفیع مالی و مقامی برای آنها تعیین نمی‌کنند. در حالی که مدیران موفق می‌دانند برای رشد سازمان باید مسائل مالی پرسنل را نیز جدی بگیرند، زیرا یکی از بزرگ‌ترین اهداف مردم برای کار کردن، دریافت پول است. وقتی که شما حقوق پرسنل خود را دیر یا کمتر پرداخت می‌کنید آنها احساس می‌کنند که مورد توجه، همدلی و حتی قدردانی قرار نگرفته‌اند و دلزده می‌شوند. این موضوع مخصوصا درباره کسانی صدق می‌کند که عادت به نگه داشتن پول مردم نزد خود دارند. جالب است، اما واقعا چنین عادتی در برخی از مردم وجود دارد. برای رشد و ایجاد انگیزه در پرسنل خود بهتر است از طرح‌های تشویقی نیز استفاده کنید و ترفیع مالی و مقامی را نیز در برنامه خود قرار دهید. سازمانی که ترفیع را در برنامه خود نداشته باشد، در طولانی مدت راکد و کسل‌کننده می‌شود.

3. مدیران موفق ذهنی باز دارند و چارچوب‌های سخت برای پرسنل خود تعریف نمی‌کنند. متاسفانه، برخی از مدیران ذهن بسته دارند و بر اساس ایده‌آل‌ها و ذهنیت خود چارچوب‌های سخت و انعطاف ناپذیری را برای پرسنل خود تعیین می‌کنند. دیده شده است که این نوع مدیران حتی در زندگی شخصی و خانوادگی خود هم چنین رفتاری را اعمال می‌کنند. مدیران بسته، متعصب و زورگو اصلا دوست داشتنی نیستند. آنها افرادی «بله قربان‌گو!» ، منفعل، مهرطلب و تایید طلب را اطراف خود پرورش داده و نگه می‌دارند و افراد آزاد در کنار آنها جایی ندارند.  در حالی که مدیرانی که رهبران خوبی هستند، می‌دانند که انعطاف‌پذیری یکی از مهارت‌های مفید برای آنها در جهت ایجاد حس تعلق، شادی و امید در پرسنل است. آنها هر فکری را با ذهن باز می‌شنوند و سپس، نه با ذهنیت و چارچوب‌های ذهنی خود، بلکه با فکری باز آنها را بررسی می‌کنند. آنها دیگران را مجازات و تنبیه نمی‌کنند و آنها را آزاد می‌گذارند تا هر کسی برای خود فردیت داشته باشد.

4. مدیران موفق بیشتر از آنکه حرف بزنند، شنوندگان خوبی هستند.  گوش دادن موثر و گوش دادن فعالانه یکی از مهم‌ترین مهارت‌هایی است که هر مدیری باید آنها کسب کند. مدیرانی که شنوندگان خوبی نیستند دچار تعارضات زیادی با پرسنل خود می‌شوند. شنوندگی فقط به این نیست که شما حرف‌ها و صداهایی که از دهان یک فرد خارج می‌شود را بشنوید. شنوندگی یعنی شما حرف‌های ناگفته و مفهوم و منظور گوینده را هم بشنوید و درک کنید. مدیران موفق، می‌شنوند که درک کنند، نه اینکه آنچه خود می‌خواهند را بر کرسی بنشانند.

5. مدیران موفق بیشتر از آنکه ادعا کنند، عمل می‌کنند.  بسیاری از مدیران فریب جایگاه‌شان را می‌خورند اما از این حقیقت غافل هستند که مدیریت به معنای همه چیز دانی و بهترین اعمال نیست! مدیریت بدون عمل، فقط یک جایگاه و مقام است. مدیران معمولی بیشتر از اینکه خود را بشناسند و به دانسته‌هایشان عمل کنند، دیگران را ارشاد و راهنمایی می‌کنند. آنها غالبا همه چیز را می‌دانند و بلد هستند اما به عمل که می‌رسد ناقض تمام دانسته‌های خود هستند. مدیران موفق ابتدا خود را به معنای واقعی ارتقا و رشد می‌دهند، سپس دیگران را آموزش می‌دهند.

6. مدیران موفق به دیگران فرصت رشد می‌دهند. مدیران معمولی این پیام را به پرسنل می‌دهند که « همه می‌توانید رشد کنید اما آنطور و در آن چارچوبی که من تعریف می‌کنم و مال من است.» در حالی که مدیران موفق امکان رشد را برای همه و متناسب با خود آنها تعریف می‌کنند. آنها حق پرسنل را به او می‌دهند و خصومت‌های شخصی و روانی با پرسنل راه نمی‌اندازند. آنها تحقیر نمی‌کنند و تشویق می‌کنند. آنها در سازمان خود از زد و بند‌های رابطه‌ای که موجب تجاوز به حقوق بقیه کارکنان می‌شود استفاده نکرده و عدالت را برقرار می‌کنند.

این افزایش کنترل و تلاش دولت‌ها برای اثرگذاری بر این رسانه‌های جمعی، نشان‌دهنده اهمیت رو به رشد شبکه‌های اجتماعی و ارتباطات آنلاین برای خواست‌های اجتماعی و کنش‌های سیاسی است. برخی ابزارهای ارتباطی جمعی به همین دلیل در برهه‌ای دچار مشکل می‌شوند و این امر می‌تواند هزینه‌های اجتماعی علاوه بر زیان‌های اقتصادی داشته باشد، زیرا کاربرد این نوع شبکه‌ها نظام گسترده‌ای از روابط اقتصادی و اجتماعی را سامان داده است و قطع یا اختلال در آن حتی ممکن است به عواقب انسانی، زیان‌های تجاری و اجتماعی منجر شود. به گزارش سازمان خانه آزادی، از مجموع کاربران اینترنت در سال 2016 و در سراسر جهان، بیش از یک سوم یعنی 35 درصد به هیچ وجه آزاد نیستند، 29 درصد از آنها تا حدودی آزادی‌هایی دارند و 24 درصد از آنها نیز دسترسی آزاد و فارغ از دخالت‌های فیلترینگ دولت در اینترنت دارند. 12 درصد از کاربران اینترنت در جهان نیز در این ارزیابی لحاظ نشده‌اند. به گزارش این سازمان، کاربران در برخی از کشورها در مواردی همچون لایک زدن در فیس‌بوک یا فعالیت در صفحات مجازی با ممنوعیت‌ها و حتی جریمه‌های سنگینی روبه‌رو شده‌اند.

مواردی از این دست را می‌توان توهین به سگ پادشاه تایلند در فضای مجازی که منجر به زندانی و محکوم شدن فرد متهم شد و نیز گسترش بازداشت‌های این چنینی در عربستان سعودی ذکر کرد. به گزارش این سازمان، تعداد کشورهایی که در آنها دستگیری‌هایی به‌دلیل فعالیت در فضای مجازی رخ داده است، از سال 2013 با افزایش 50 درصدی روبه‌رو بوده است. همچنین این سازمان در ادامه گزارش خود خاطر نشان کرده است که سانسورهای دولتی، محتوای متنوع‌تری را تجربه خواهند کرد. در واقع به نظر می‌رسد در برخی کشورها همچون چین این فعالیت‌های فیلترینگ تشدید شود. از میان 65 کشوری که در این گزارش مورد بررسی قرار گرفته‌‌اند، از 34 مورد تصویری منفی ارائه شده است. بیشترین میزان افت در این زمینه را کشورهایی همچون اوگاندا، بنگلادش، کامبوج، اکوادور و لیبی تجربه کرده‌اند. در اوگاندا دولت تلاش کرده بود تا تمرکز شدیدی بر ممنوعیت آزادی استفاده از اینترنت به‌خصوص در دوران رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری و به قدرت رسیدن در نیمه نخست سال 2016 انجام دهد و به همین منظور نیز رسانه‌های اجتماعی و خدمات ارتباطی نظیر فیس‌بوک، توییتر و واتس‌آپ را به مدت چند روز مسدود کرده بود. در بنگلادش نیز اسلامگرایان افراطی مسوول کشتن یک وبلاگ‌نویس قلمداد می‌شوند.

در کامبوج، قانونی در مورد ارتباطات راه دور تصویب شده است که این صنعت باید تحت کنترل دولت باشد. این امر در این کشور منجر به زیان فراهم آورندگان چنین خدماتی شده و علاوه بر آن، امنیت کاربران کامبوجی را نیز با تهدید مواجه می‌کند. افزون بر این، پلیس کامبوج چند نفر را به‌دلیل پست‌های فیس‌بوکی بازداشت کرده است.  براساس این گزارش، چین در سال گذشته میلادی بدترین دولتی بود که از آزادی اینترنت سوءاستفاده می‌کرد. این کشور با به قدرت رسیدن شی جین پینگ، سیاست «امنیت اطلاعات» را در پیش گرفته است که با مخالفان سانسور اینترنتی در این کشور مبارزه می‌کند. ترکیه و برزیل نیز در این گزارش با کاهش شدیدی روبه‌رو شده‌اند‌ و وضعیت آنها بدتر شده است. برزیل که با تنش‌های سیاسی در سال 2016 میلادی دست و پنجه نرم می‌کرد، از وضعیت دسترسی آزاد به اینترنت به دسترسی تا حدودی آزاد تغییر وضعیت پیدا کرده است. این تغییر را می‌توان در کشور ترکیه نیز که با دشواری‌های فراوان سیاسی از جمله کودتا و درگیری‌های درون منطقه‌ای و درون کشوری در سال گذشته میلادی روبه‌رو شد، مشاهده کرد. ترکیه امروز جزو کشورهایی محسوب می‌شود که دسترسی آزاد به اینترنت ندارند.

بحث پیرامون سانسور یا فیلترینگ اینترنت یا شبکه‌های اجتماعی وابسته به آن، از جمله بحث‌های پر مناقشه در محافل سیاسی و اجتماعی دنیا است، اما در سال‌های اخیر علم اقتصاد در حال یافتن معیارهای کمی مناسب برای اندازه‌گیری تاثیر این‌گونه تصمیمات بر بهره‌وری و رشد اقتصادی کشورها است. در بحث‌های مدیریتی اثبات شده دسترسی آزادانه کارکنان به میزانی از اینترنت در بازه زمانی کنترل شده (نه کنترل محتوایی) تاثیر مثبت قابل ملاحظه‌ای بر بهره‌وری آنان خواهد داشت. اما اصولا چرا فیلترینگ یا سانسور اینترنت صورت می‌گیرد؟ مزایا و معایب انجام این امر چیست؟

سانسور اطلاعات در اقدامات پیشگیرانه در ارتکاب جرائم، تبادل اطلاعات شبکه‌های تروریستی، به اشتراک‌گذاری اطلاعات مربوط به هک حساب‌های بانکی، اطلاعات مربوط به روش‌های مختلف انجام جرائم، انجام کلاهبرداری‌های اینترنتی از طریق وب‌سایت‌ها و شبکه‌های اجتماعی و... از جمله مواردی هستند که لزوم دخالت دولت و اعمال محدودیت در اطلاعات موجود را اجتناب‌ناپذیر می‌کند. تحت این شرایط دولت با دخالت در این حوزه اقدام به بلاک کردن و پاک‌سازی بستر موجود، به منظور محافظت از کاربران می‌کند. در چنین شرایطی سانسور اطلاعات در حقیقت نوعی کاتالیز آنها است، نه تخریب و محدودسازی.

تمایز اطلاعات بین قشرهای مختلف جامعه از دیگر مجراهای ورود دولت به عرصه سانسور و فیلترینگ اطلاعات است. از جمله دغدغه‌های موجود در اکثر جوامع کنترل میزان دسترسی کودکان به اطلاعاتی است که مناسب سن آنها نیست. (برای مثال اطلاعات مربوط به مسائل جنسی). ‌چنین رویه‌هایی تحت عنوان استانداردهای نشر اطلاعات در شبکه‌های مختلف اجتماعی و وب‌سایت‌ها توسط دولت‌ها منتشر می‌شود. اما گاهی این محدودیت‌ها پا را از موارد فوق فراتر گذاشته و میزان دخالت‌ها به حدی می‌رسد که دیگر کارایی مفید خود در ایجاد فضای امن را از دست داده و به عاملی مخل آرامش تبدیل می‌شوند. اغلب اوقات به‌خصوص در حکومت‌هایی با میزان بالای دخالت دولت، سانسور اینترنت به حدی است که مردم حتی حق آزادی بیان خود را نیز از دست می‌دهند. اعمال محدودیت‌ها برای دولت‌ها هزینه‌های سنگین نظارتی دارد بنابراین در برخی اوقات آنها ناگزیرند حتی بخشی از اطلاعات مفید را نیز از چرخه سیستم اینترنتی حذف کنند و این همان نقطه‌ای است که موجب کاهش مطلوبیت و کارایی افراد در پی کاهش حجم اطلاعات مفید می‌شود.

گاه تناقض سیاست‌های دولت با سیستم‌های اجتماعی خارج از مرزها موجب هرز منابع مالی زیادی از چرخه اقتصادی می‌شود. سرعت بالای اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در نشر اطلاعات موجب می‌شود تا هزینه‌های کنترلی آنها نیز به مراتب بالاتر رود. دولت‌ها به منظور القای تصمیمات خود به مردم به مقابله با جریان ورودی اطلاعات می‌پردازند که حجم بالای این اطلاعات نیازمند صرف هزینه بالای فیلترینگ است. گروهی دیگر اعتقاد دارند در کنار کنترل برخی موارد اجتناب‌ناپذیر، اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در حقیقت کانال‌هایی از رفتار و نگرش‌های مردم به سمت انجام اصلاحات و تصمیم‌سازی سیاست‌گذاران هستند. در چنین شرایطی دولت‌ها نه‌تنها نباید در مقابل آزادی بیان و اظهارات مردم مقاومت کنند بلکه از این شبکه‌ها به‌عنوان بسترهای تامین‌کننده اطلاعات لازم برای انجام اصلاحات بهره گیرند.در حال حاضر فیلترینگ در حال گذار از حذف اطلاعات و اعمال فشار بر مردم برای دیکته کردن سیاست‌های مدنظر دولت‌ها، به سمت ایجاد ساختار‌های اطلاعاتی برای بالا بردن درجه اعتماد بین دولت و مردم است.

بسیاری از مردم تصور می‌کنند که فیلتر بودن وب‌سایت‌های اینترنتی یا برخی نرم‌افزارهای شبکه‌های اجتماعی منحصر به کشور ماست یا این‌که در کشور ما نسبت به سایر کشورها این عمل با شدت بیشتری انجام می‌شود. اما جالب است بدانید در بسیاری از کشورها چون عربستان سعودی، کره جنوبی، چین، روسیه و استرالیا نیز فیلترینگ اینترنت با درجات مختلف و متناسب با ساختار حکومتی این کشورها صورت می‌گیرد. این تصمیم‌سازان حکومتی هستند که در مورد محتوا و میزان اطلاعات منتشر شده در جامعه قانون‌گذاری می‌کنند.  تفاوت میان دیدگاه کشورهای مختلف موجب شده تا فیلترینگ اینترنت دامنه‌ای بسیار گسترده داشته باشد. این دامنه از کشورهایی با حکومت به‌شدت دستوری تا کشورهای دموکراتیکی با درجه آزادی‌های معنوی بالا گسترده شده است. ممکن است در یک کشور فیلترینگ منحصر به یک درصد از وب‌سایت‌ها آن هم فقط مربوط به قشر دانش‌آموزان شود، یا ممکن است شامل معمول‌ترین شبکه‌های اجتماعی نظیر فیس‌بوک، توییتر، تلگرام و... برای قشر بزرگسال نیز بشود.

کشورهای چین، عربستان سعودی، سنگاپور و میانمار جزو کشورهایی با درجه بالای فیلترینگ بوده و در میان کشورهای غربی، استرالیا در مقایسه با سایر همتایان خود سیاست‌های فیلترینگ بیشتری به‌کار می‌گیرد. برای مثال در سال 2000 در این کشور مصوب شد برخی سرویس‌های اینترنتی بخشی از محتویات خود را که برای افراد زیر 18 سال مضر شناخته شد از سرورهای خود حذف کنند. فیلترینگ در ابعاد کوچک‌تر در بخش‌های خصوصی نیز به شکل‌های مختلف اعمال می‌شود. برای مثال کارمندان یک شرکت در استفاده از اینترنت فقط توانایی دسترسی به اطلاعات سازگار با اهداف شرکت را دارند و نمی‌توانند در سایر وب‌سایت‌ها جست‌و‌جو کنند.

اگر بخواهیم دلایل وجود فیلترینگ را به‌صورت اجمالی بیان کنیم شامل دو دسته اصلی می‌شود؛ حفظ استانداردها یا ارزش‌های مدنظر دولت و تامین امنیت ملی. در مورد اول نگرانی دولت‌ها در حفظ ارزش‌های مرسوم آن کشور موجب می‌شود تا اطلاعاتی را که با استانداردهای اخلاقی آنها مغایرت دارد از دامنه دسترسی افراد جامعه خارج کنند. این مورد در رابطه با قشر کودک تقریبا در تمامی کشورها وجه اشتراک دارد. در سایر موارد بالطبع کشورها دیدگاه‌‌های مختلفی دارند، برای مثال در کره جنوبی محتویات مربوط به خودکشی و هر آن‌چه مربوط به هک کردن سیستم‌های کامپیوتری است به‌شدت فیلتر شده است. در مورد دوم این رویه پس از حمله سایبری به بانک‌های کره در سال 2013 کاملا منطقی به‌نظر می‌رسد. در کشور هند یا کشورهای اسلامی طبعا محتویات مرتبط با مسائل جنسی (به‌طور خاص ویدئو و تصاویر) از دسترس تمامی گروه‌ها حتی افراد بزرگسال خارج است.

دلیل اصلی دوم در اعمال محدودیت در دسترسی افراد به اینترنت، مسائل امنیت ملی است. برای مثال حادثه 11 سپتامبر موجب شد تا محتویات اینترنتی در ایالات متحده در زمینه تبادل اطلاعات در خارج از مرزها به‌شدت زیر ذره‌بین قرار بگیرد. بر این اساس دولت اجازه دارد در مورد برخی محتویات مشکوک نظارت و کنترل اعمال نماید، یا در برخی موارد محدودیت دسترسی قائل شود. در چین که یک نمونه سخت‌گیرانه در زمینه فیلترینگ به‌شمار می‌رود هر گونه سخنرانی یا اظهار نظری که تشخیص داده شود برای امنیت ملی تهدید‌آمیز است از گستره اینترنت کشور به‌سرعت پاک می‌شود و در میانمار، مصر و مالزی هر گونه محتویاتی که در تضاد با دولت حاکم باشد بلاک می‌شود.

تاثیر سرعت اینترنت در رشد اقتصادی

اینترنت، نحوه کار کردن، تعاملات اجتماعی، ایجاد و به اشتراک‌گذاری اطلاعات و دانسته‌هایمان را دگرگون کرده است. این تکنولوژی به‌گونه‌ای معماری اصلی را در ایجاد ساخت‌هایی هدفمند برای ایده‌ها و افکار افراد را انجام می‌دهد. برآورد شده است بین سال‌های 2006 تا 2011 تقریبا 21 درصد از رشد تولید ناخالص داخلی (GDP) کشورهای پیشرفته به‌واسطه تاثیر اینترنت بوده است. در حالی که اینترنت منبع اصلی بسیاری از تاجران، کارآفرینان و بنگاه‌های کشورهای مختلف است و در سطح خرد نیز مصرف‌کنندگان و صاحبان کسب‌و‌کارهای کوچک منافع بیشماری از این تکنولوژی برده‌اند.

اقتصاددانان بررسی کرده‌اند که اگر بخواهیم تاثیر ابعاد مختلف این تکنولوژی بر تولید ناخالص داخلی کشورهای پیشرفته را ارزیابی کنیم حتی از بخش کشاورزی نیز سهم بزرگ‌تری در رشد و توسعه کشورها داشته است. با توجه به تاثیرات شگرف اینترنت نظریه قالب در زمینه اعمال محدودیت دولت‌ها و تصمیم‌سازان در این حوزه، حکایت از رابطه عکس بین میزان فیلترینگ اینترنت و رشد اقتصادی دارد.  نظریه‌ها لزوم پذیرفتن و توسعه ابزارهای وابسته به این تکنولوژی خصوصا شبکه‌های اجتماعی به‌منظور توزیع مناسب اطلاعات در بین اقشار جامعه،کاهش اصطکاک جریان ورودی منابع و پیرو آن کاهش هزینه‌های عملیاتی بازار را گوشزد می‌کنند. ایجاد چنین شبکه‌هایی در حقیقت کانال انتقال اطلاعات از تصمیم‌سازان به خانوارها و بالعکس خواهد بود. کانال‌هایی که علاوه بر کاهش هزینه مالی و زمانی، مجرایی برای ایجاد ساخت‌هایی با درجه رقابت بالا در بین بازارهای مختلف هستند.

در ظرف مدت زمان کمی شبکه‌های اجتماعی با سرعت بالا یکی پس از دیگری با قابلیت‌های بالا در انتقال انواع فایل‌های صوتی و تصویری پا به عرصه ارتباطات بشری گذاشتند.  چه این شبکه‌ها برای خرید و فروش لوازم آرایشی باشند و چه محلی برای انجام بحث‌های سیاسی، قدر مسلم این شبکه‌ها به منابع اصلی مردم برای ایجاد و تبادل اطلاعات تبدیل شده‌اند. گاهی وسعت این شبکه‌ها به حدی رسیده که گویی شرکت‌ها برای انجام تبلیغات خود مجهز به رسانه عمومی چون تلویزیون هستند. بر اساس گزارش موسسه مک‌کینزی نزدیک به 75 درصد شرکت‌های مختلف در سطح دنیا از شبکه‌های اجتماعی به‌صورت گسترده بهره‌برداری می‌کنند.  این موسسه برآورد کرده است که درصورت استفاده مناسب از این شبکه‌ها می‌توان تا 25 درصد کارایی کارکنان را از طریق بالا بردن دانش و مهارت‌های شغلیشان افزایش داد.