با عرض سلام و ارادت خدمت سروران و خدمت گزاران مکتب اهل البیت و شیفتگان حضرت ولی عصر علیه و علیهم السلام

رسالت کتابخانه دیجیتال سایت تربیتی تامین کتب الکترونیکی آموزشی و کمک درسی و تکمیلی سروران گرامی است

در ذیل گلچینی از نسخه الکترونیکی کتب کاربردی و شاخصتر ایت الله ضیا آبادی ارایه میگردد که نهایتا تکمیل خواهد گردید تا مورد استفاده عموم معلمین و متعلمین گرامی واقع گردد.

لطفا ما را از دیگر کتب مورد نیازتان از طریق تماس یا ایمیل به سایت مطلع فرمایید.

ماهی که رحمت خداوند در آن بسیار است

زنجیرها بر گردن مردان سنگینی می‌ کرد. درد و رنجی عمیق بر جسم و جان مردم نشسته؛ سکوتی هولناک، همه جا را فرا گرفته بود. خانه‌ های مردم به قبرستان ‌هایی شبیه بود که مردگان تاب حرمت نداشتند. ناگهان صدایی به گوش رسید. ای خداوند، خدای ابراهیم و اسحاق و یعقوب! آیا وقت آن نرسیده که قوم خود را رها سازی؟ اگر از ما روی برگردانی، پس به کدامین سوی، رو کنیم؟

صدا، صدای پیرزنی بود... ناله ‌ای که از دل برآمد و همچون نفسی قُدسی در جسم نیمه‌ جان بنی ‌اسرائیل دمیده شد. صدای استغاثه بلند شد. ای خداوند، خدای ما... به فریادمان برس که جز تو پناهگاهی نداریم. ما را از این مهلکه نجات ده! خداوند نیز درهای رحمت را به روی قوم گشود... موسای کلیم مأمور به نجات قوم خدا شد و آنان را از دستانِ آلوده به خونِ فرعون و فرعونیان رها ساخت. 

اندک زمانی نگذشت که قومِ ناسپاس، پیمان شکستند. پس خداوند، آنان را به سرگردانیِ 40 ساله در وادی سینا محکوم کرد. روزها برای قوم، به سختی می‌گذشت. اما ناسپاسی‌ ها و گناهان آنان پایانی نداشت. تا اینکه موسای پیامبر (علیه السلام) از دنیا رفت.

روز به روز بر آشفتگی و اضطراب قوم افزوده می ‌شد! پس طبق وصیت موسی ، رهبری قوم به یوشع نبی رسید. قوم از سرگردانی و حیرانی به ستوه آمدند. چه کنیم تا نجات یابیم؟! توبه ‌ای دیگر...! ولی ما یک بار توبه شکستیم و گناهی بزرگ مرتکب شدیم! حال چه کنیم؟! پس ندا رسید: «ای قوم! معصیت شما بزرگ است! اما خداوند، خدای شما بزرگتر است!» پس بنی ‌اسرائیل، توبه ‌ای دیگر آوردند! ندا رسید که برای نجات و رسیدن به سرزمین قُدس، باید از دروازه‌ ای عبور کنید: «وَ إِذْ قیلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هذِهِ الْقَرْیَةَ وَ كُلُوا مِنْها حَیْثُ شِئْتُمْ وَ قُولُوا حِطَّةٌ وَ ادْخُلُوا الْبابَ سُجَّداً نَغْفِرْ لَكُمْ خَطیئاتِكُمْ سَنَزیدُ الْمُحْسِنینَ.  و (به خاطر بیاورید) هنگامى را كه به آنها گفته شد: در این شهر [بیت المقدّس‏] ساكن شوید، و از هر جا بخواهید، [از نعمت‌ها] بهره گیرید و بگویید: خداوندا! گناهان ما را بریز! پس از دروازه (یِ مقدس) با تواضع وارد شوید كه اگر چنین كنید، گناهان شما را مى‏بخشم و نیكوكاران را پاداش بیشتر خواهیم داد.» 

آری... برای رهایی از سرگردانی و حیرانی و برای رسیدن به وادی قدس، باید از دروازه ‌ای عبور کرد! وادی مقدس رمضان که خدا درباره او فرمود: «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذی أُنْزِلَ فیهِ الْقُرْآنُ هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَیِّناتٍ مِنَ الْهُدى‏ وَ الْفُرْقان‏.  ماهِ رمضان، ماهى كه قرآن، براى راهنمایى مردم، و نشانه‏ هاى هدایت، و فرق میان حق و باطل، در آن نازل شده است.» و نیز فرمود: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فی‏ لَیْلَةٍ مُبارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرینَ.  كه ما قرآن را در شبى پر بركت نازل كردیم و ما همواره انذاردهنده بوده‏ایم!»

در حدیث صحیح السند از امام جعفر صادق (علیه السلام) منقول است: «إِنَّ لِلَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فِی كُلِّ لَیْلَةٍ مِنْ شَهْرِ رَمَضَانَ عُتَقَاءَ وَ طُلَقَاءَ مِنَ النَّارِ... فَإِذَا كَانَ آخِرُ لَیْلَةٍ مِنْهُ أَعْتَقَ فِیهَا مِثْلَ مَا أَعْتَقَ فِی جَمِیعِهِ. خداوند در هر شب از ماه رمضان (به برکت این ماه) افرادی را از جهنم نجات می ‌دهد، و هنگامی که شب آخر این ماه شد، به اندازه همه این ماه، [گنهکارانی] را از آتش نجات می ‌بخشد». 

از سویی می ‌دانیم که قرآن، دین کاملو نعمتِ تمام را به کسانی هدیه می ‌دهد کهپرهیزکاری پیشه کنند: «ذلِكَ الْكِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدىً لِلْمُتَّقینَ.  آن كتاب با عظمتى است كه شك در آن راه ندارد و مایه هدایت پرهیزكاران است». همانگونه که برای بهره بردن از قرآن ، باید از دروازه تقوا وارد شد، باید تقوا پیشه کرد تا از هدایت آن بتوان بهره بُرد، رمضان نیز چنین است.

حال دروازه ورود به این وادی قُدسی چیست؟ ماه رجب! که نخستین بارقه‌ ی رحمت الهی در آن درخشید! چه اینکه ماهیت و روح قرآن در شب قدر و در ماه رمضان بر قلب نبیّ اعظم نازل شد. اما نخستین آیات در ماه رجب (27 رجب، روز مبعث رسول خاتم)، فرود آمد: «بِسْمِ اللَّـهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِیمِ اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِی خَلَقَ خَلَقَ الْإِنسَانَ مِنْ عَلَقٍ اقْرَأْ وَرَبُّكَ الْأَكْرَمُ الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ عَلَّمَ الْإِنسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ.  بخوان به نام پروردگارت كه آفرید. انسان را از عَلَق آفرید. بخوان، و پروردگار تو كریم‌ترینِ [كریمان‌] است. همان كس كه با قلم آموخت. آنچه را كه انسان نمى‌دانست [به او] آموخت.» از همین روی، ماه رجب، مقدمه و دروازه رسیدن به رمضان است.

در فضیلت ماه رجب، همین بس که از امام موسی کاظم (علیه السلام) منقول است: «رَجَبٌ نَهَرٌ فِی الْجَنَّةِ أَشَدُّ بَیَاضاً مِنَ اللَّبَنِ وَ أَحْلَى مِنَ الْعَسَلِ فَمَنْ صَامَ یَوْماً مِنْ رَجَبٍ سَقَاهُ اللَّهُ مِنْ ذَلِكَ النَّهَرِ.  رجب نام نهری در بهشت است که از شیر سفیدتر و از عسل شیرین‌ تر است. هر که یک روز از این ماه را روزه بدارد، خداوند به او از این نهر خواهد نوشانید.» همچنین از امام صادق (علیه السلام) روایت است كه حضرت رسول (صلی الله و علیه وآله) فرمودند «ماه رجب ماه استغفار امت من است. پس در این ماه بسیار طلب آمرزش كنید كه خدا آمرزنده و مهربان است. زیرا كه رحمت خدا در این ماه بر امت من بسیار ریخته مى‏شود». 

باشد که در این ماه بابرکت، دل ‌هایمان آماده بهره بردن از سفره رمضان شود. باشد که در این امر به پیامبر رحمت اقتدا کنیم، همانگونه که ایشان در این ماه، خود را مهیای عروج به ملکوت کردند و دروازه‌های رحمت رحیمیه الهی در این ماه بر قلب پیامبر گشوده شد. 

8 شرط اساسی برای ازدواج !

خیلی از افراد فکر می کنند که اگر کسی به بلوغ جنسی رسید، آمادگی لازم برای ازدواج را هم پیدا کرده است. در اینجا هست که اگر یک فردی فقط با رسیدن به بلوغ جنسی، اقدام به ازدواج کند، می توانیم بگوییم ممکن است که سرانجام خوبی را در پی نداشته باشد. افراد برای ازدواج باید به بلوغ اشد رسیده باشند. 

رومینا سادات تجاره-بخش کلوب ازدواج تبیان

بلوغ اشد 

هر فردی که تصمیم به ازدواج دارد، باید بررسی کند که آیا شرایط لازم و اساسی را برای ازدواج دارد یا خیر. هر فرد در آستانه ازدواج باید به بلوغ اشد یا بلوغ کامل رسیده باشد. بلوغ اشد، 8 نوع بلوغ را در بر می گیرد.اگر می خواهید از انواع بلوغ برای ازدواج آگاهی پیدا کنید، پیشنهاد می کنیم که این مقاله را با دقت مطالعه کنید. 

بلوغ جنسی 

اولین شرط اساسی برای ازدواج، رسیدن افراد به بلوغ جنسی می باشد. فرد در این حالت نه کودک است و نه بزرگسال. صدایش دورگه می شود، موهای زاید در او رشد می کنند، عادت ماهیانه می شوند و ... . بعضی از افراد مبتلا به بلوغ دیررس هستند. پس در وهله اول فردی که تصمیم به ازدواج دارد باید نشانه های بلوغ جنسی را در  خود دیده باشد. 

بلوغ فکری 

از نشانه های افرادی که به بلوغ فکری رسیده اند این است که این افراد سنجیده عمل می کنند و در تصمیم گیری های خود حتما از منطق خود استفاده می کنند تا بهترین تصمیم را در هر شرایط بگیرند. این افراد ابتدا خوب فکر می کنند و بعد حرف می زنند و رفتار می کنند. این افراد مسئولیت رفتارشان را به راحتی می پذیرند. فردی که به بلوغ فکری نرسیده است مسئولیت پذیر نیست و به خود و خانواده اش اهمیتی نمی دهد. این افراد توانایی درک شرایط مختلف را ندارند. 

بلوغ نکاح 

جمع و ترکیب دو بلوغ ذکر شده، بلوغ جنسی و بلوغ فکری، بلوغ نکاح هست. در قرآن سوره نساء، آیه 6 هم در این باره اشاره شده است. 

بلوغ عاطفی 

یکی دیگر از انواع بلوغ که لازمه ازدواج است، بلوغ عاطفی می باشد. این افراد توانایی کنترل احساسات خود را دارند و می توانند در شرایط مختلف احساسات متناسب را از خود بروز دهند. این افراد می توانند خنده و گریه شان را به راحتی کنترل کنند. این افراد به راحتی می توانند ابراز احساسات کنند. اما اگر فردی به این بلوغ نرسیده باشد قطعا در تامین نیازهای عاطفی همسرش به مشکل برخورد می کند و نمی تواند نیازهای عاطفی همسرش را برآورده کند. 

بلوغ اجتماعی 

رسیدن به بلوغ اجتماعی هم برای ازدواج شرط مهمی است. این افراد خود را نسبت به جامعه و بقیه مردم، مسئول می داند. در شرایطی که انسان های دیر نیازمند کمک هستند، هر کاری که از دستشان بربیاد انجام می دهند. این افراد همچنین به قوانین اجتماعی نیز اهمیت می دهند و سعی می کنند آنها را رعایت کنند. فردی که به بلوغ اجتماعی رسیده است، اهل مشارکت، همکاری، همدلی و تعاون است. 

بلوغ فرهنگی 

افرادی که به بلوغ فرهنگی رسیده اند، سرشار از عشق، شادابی، طراوت، امید و شادکامی هستند. این افراد همیشه نیمه پر لیدان را می بینند و در اصطلاح مثبت اندیش هستند. این افراد علاقه زیادی به بالا بردن اطلاعات و آگاهی های خود در زمینه های مختلف هستند. فردی که منفی نگر هست و مدام در حال گله و شکایت کردن هست، به بلوغ فرهنگی نرسیده است. 

بلوغ اخلاقی 

رسیدن به بلوغ اخلاقی برای ازدواج بسیار مناسب است. این افراد بسیار خوش اخلاق هستند و سعی می کنند به دیگران توهین نکنند، جک و لطیفه  های قومی و قبیله ای نمی سازند و علاقه ای به شنیدن آنها نیز ندارند. افرادی که به بلوغ اخلاقی نرسیده اند از تکه کلام های بی ادبانه استفاده می کنند. 

بلوغ اقتصادی 

در این زمینه گفته می شود که افرادی که توانایی و میل به کار کردن دارند و همچنین دیدگاه های اقتصادی مناسب مثل پس انداز کردن را دارند، به بلوغ اقتصادی رسیده اند. فردی که به این بلوغ نرسیده باشد توانایی کار کردن و پیشرفت های مالی را ندارد. 

پیشنهادی مهم 

دختر و پسرهایی که قصد ازدواج دارید، حتما به نکات ذکر شده در بالا دقت کافی را داشته باشید. باید 8 نوع بلوغ ذکر شده هم در شما و هم در فردی که قرار هست با هم ازدواج کنید، دیده شود. در این صورت ازدواجی از روی عقل و منطق انجام داده اید. 

راز زیارت امام علی(علیه السلام) در روز عید مبعث!

در بین ماه های سال، رجب ماهی است که از اهمیت و جایگاهی خاص برخوردار است. رویدادها و اعیاد خاصی که در این ماه پر خیر و برکت وجود دارد، آن را از سایر ماه های سال متمایز ساخته است. ولادت امام محمد باقر(علیه السلام) در ابتدای این ماه، میلاد پر از سرور و برکت مولی متقیان علی(علیه السلام) در میانه این ماه و بعثت ختمی مرتبت حضرت محمد مصطفی(صلی الله علیه و آله) در انتهای آن. از میان این اعیاد با ارزش، عید سعید مبعث که نوید آرامش، سعادت، صلح و رحمت برای عالمین می باشد، به این ماه ارزش و اهمیت دو چندان بخشیده است.

 

 

27رجب سرآغاز بهار زندگی 

عید مبعث سرآغاز تحولی شگرف و جهان شمول در تاریخ حیات بشریت است. در این روز پیامبری به رسالت برگزیده می شود که با خود پیام مهربانی، صلح، رحمت و سعادت را برای تمام انسان ها به ارمغان آورده است، پیامبری که رسالت با ارزش او برترین و زیباترین منشور سعادت و خوشبختی به شمار می آید. خدای متعال ماهیت رسالت او را برای بشریت این چنین بیان می فرماید: «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمینَ؛[انبیاء، آیه107] ما تو را جز براى رحمت جهانیان نفرستادیم.»، در روایتی نیز از منابع روایی از پیامبراکرم(صلی الله علیه و آله) این چنین نقل شده است: «إِنَّمَا بُعِثْتُ رَحْمَة؛[1] مبعوث شده ام تا مایه رحمت باشم.»

نمازی برتر از شصت سال عبادت خدا

در فرهنگ اسلامی، عید مبعث از چنان قداست و ارزشی برخوردار است که اگر هر آنچه در زمین وجود دارد و یا هر آنچه آفتاب برآن می تابد را به انسان دهند، ارزش لحظه ای از آن را ندارد؛ کما اینکه در منابع روایی از امام جواد (علیه السلام) این چنین نقل شده است: «إِنَّ فِی رَجَبٍ لَلَیْلَةً خَیْرٌ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَیْهِ الشَّمْسُ وَ هِیَ لَیْلَةُ سَبْعٍ وَ عِشْرِینَ مِنْ رَجَبٍ فِیهَا نُبِّئَ النَّبِیُّ ص فِی صَبِیحَتِهَا؛[2] در ماه رجب، شبى است كه بهتر است از آنچه که بر آن آفتاب مى‏ تابد و آن شب بیست و هفتم رجب است كه در صبح آن پیغمبر خدا (صلى الله علیه و آله) به رسالت مبعوث گردید.»، در ادامه روایت حضرت پرده از عمل عبادی بر می‌ دارد که برتر از شصت سال عبادت و بندگی خداست: «وَ أَنَّ لِلْعَامِلِ فِیهَا مِنْ شِیعَتِنَا أَجْرَ عَمَلِ سِتِّینَ سَنَةً وَ صِفَةُ عَمَلِهَا أَنْ تُصَلِّیَهَا أَیَّ سَاعَةٍ شِئْتَ مِنَ اللَّیْلِ قُبَیْلَ الزَّوَالِ...؛ [3] و بدرستى كه از براى عامل در آن شب از شیعه ما اجر عمل شصت سال است. به خدمت آن حضرت عرض شد: كه عمل در آن شب چیست؟ فرمود: که نماز می خوانی هر ساعتى كه خواستى از شب تا پیش از نیمه آن و سلام می دهی در هر دو رکعت و بعد از سلام نماز، می خوانی، حمد، فلق، ناس، توحید، کافرون و قدر و آیه الکرسی هر کدام را هفت مرتبه، سپس بگو: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ‏ شَرِیكٌ فِی اَلْمُلْكِ وَ لَمْ یَكُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ اَلذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِیراً اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ بِمَعَاقِدِ عِزِّكَ عَلَى أَرْكَانِ عَرْشِكَ وَ مُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتَابِكَ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ وَ ذِكْرِكَ الْأَعْلَى الْأَعْلَى الْأَعْلَى وَ بِكَلِمَاتِكَ التَّامَّاتِ أَنْ تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَفْعَلَ بِی مَا أَنْتَ أَهْلُهُ.‏»

روزه ای برتر از هفتاد سال عبادت 

علاوه بر نماز مورد نظر، روزه گرفتن در 27 رجب نیز از جایگاه ممتازی برخوردار است به طوری که آن در روایات ثواب هفتاد سال عبادت برای آن ذکر شده است. از امام صادق (علیه السلام) نقل شده است: «مَنْ صَامَ یَوْمَ سَبْعَةٍ وَ عِشْرِینَ مِنْ رَجَبٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ أَجْرَ صِیَامِ سَبْعِینَ سَنَةً؛[4] هر كه روز بیست و هفتم رجب را روزه دارد خدا ثواب هفتاد سال روزه برایش بنویسد.»

شاخص ترین و با ارزش ترین عمل در روز مبعث

هر چند نماز و روزه از اهمیت و ارزش بالایی در شب و روز مبعث برخوردار است، ولی با قدری تأمل در کتب ادعیه به عمل شاخصی دست می یابیم که همه رفتارهای عبادی انسان را در طول زندگی تحت شعاع خود قرار می دهد، عمل عبادی که رابطه مستقیمی با اجر رسالت و مطالبه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از امت اسلامی دارد «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبى» [شوری،آیه23] این شاخص عبادی را «ابن طاووس‏» در کتاب ادعیه «اقبال الاعمال» این چنین معرفی می کند: «اعلم أن من أفضل الأعمال فیها زیارة مولانا علی أمیر المؤمنین علیه اسلام فیزار فیها زیارة رجب أو بغیرها مما أشرنا إلیه؛[5] یكى از بهترین اعمال در این شب، زیارت مولى امیر مؤمنان-علیه السّلام-است. بنابراین، شایسته است انسان آن حضرت را با زیارت رجبیه و یا با زیارت ‌هاى دیگرى كه پیش از این بدان اشاره كردیم، زیارت كند.»

راز زیارت امام علی (علیه السلام) در روز مبعث 

در کتب ادعیه زیارت امام علی (علیه السلام)  در روزهای خاصی همچون عید مبعث و همچنین روز میلاد با سعادت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و اله) سفارش شده است. سؤالی که در این خصوص مطرح می شود این است که، چرا در روز زیارتی پیامبراکرم (صلی الله علیه و اله) زیارت امام علی (علیه السلام)  سفارش می شود، راز این مطلب را می توان در چند نکته مشاهده کرد: 

نکته اول: بین امام علی (علیه السلام) و حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) فاصله ای نیست؛ چرا که بر اساس منابع روایی و آموزه های قرآنی علی(علیه السلام) همچون نفس پیامبر است؛ کما اینکه آیه روز مباهله بر این مطلب اشاره دارد: «فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَكُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُم» [آل عمران، آیه 61]؛ «أَنْفُسَنا»؛ تنها على (علیه السلام) بوده است و احادیث فراوانى در این زمینه نقل شده است.»[6]

نکته دوم: علامه مجلسی از کتاب «مزار کبیر» از اسحاق بن عمار نقل کرده که از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که فرمود: مرد بادیه نشینی به خدمت رسول خدا(صلی الله علیه و اله) مشرف شد و عرض کرد: یا رسول الله! خانه ام از شما دور است و من مشتاق تو و زیارت تو می شوم و این امر طولانی را می پیمایم و به مدینه می آیم ولی شما را نمی بینم، بلکه علی بن ابی طالب را ملاقات می کنم  و او هم با گفت و گو و مواعظش با من انس می گیرد و بر می گردم، اما در حالی که متأسف و محزون از ندیدن تو هستم، 

حضرت فرمود: «مَنْ زَارَ عَلِیّاً فَقَدْ زَارَنِی وَ مَنْ أَحَبَّهُ فَقَدْ أَحَبَّنِی وَ مَنْ أَبْغَضَهُ فَقَدْ أَبْغَضَنِی أَبْلِغْ قَوْمَكَ هَذَا عَنِّی وَ مَنْ أَتَاهُ زَائِراً فَقَدْ أَتَانِی وَ أَنَا الْمُجَازِی لَهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ جَبْرَئِیلُ وَ صَالِحُ الْمُؤْمِنِینَ؛[7] هر کس علی را زیارت کند به راستی من را زیارت کرده است، و هر که علی را دوست بدارد، مرا دوست داشته است و هرکس با او دشمنی کند با من دشمنی کرده است. این مطلب را از جانب من به قومت برسان و (بگو که) هر کس به زیارت علی آید به زیارت من آمده است و من و جبرئیل و مومنان صالح در روز قیامت به او پاداش خواهیم داد.»

سخن آخر

به راستی راز زیارت امام علی (علیه السلام) در روز مبعث که علمای شیعه  همچون شیخ مفید، سید بن طاوس، شهید اول و علامه مجلسی در کتب ادعیه به آن اشاره داشته اند برگرفته از جایگاه ممتاز و ارزشمند امامت در کنار نبوت است؛ جایگاه ممتازی که نه فقط پیامبر اکرم (صلی الله و علیه وآله) بلکه باری تعالی نیز به آن عنایت داشته است. 

پی نوشت ها: 

[1]. الإحتجاج على أهل اللجاج (للطبرسصی)، ج‏1، ص212. 

[2]. مصباح المتهجد و سلاح المتعبد، ج‏2، ص813. 

[3]. همان. 

[4]. الأمالی( للصدوق)، النص، ص586، ح7. 

[5]. إقبال الأعمال (ط - القدیمة)، ج‏2، ص670. 

[6]. تفسیر نمونه، ج‏2، ص582. 

[7]. بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج‏97، ص263.

ریشه ی غم ها و ناراحتی های زندگی کجاست؟!

چندی پیش در تلگرام فیلمی را دیدم که در دانمارک در شیشه ای که به طور اتوماتیکی باز و بسته می شود، هر مشتری می ‌خواست وارد این فروشگاه شود، در باز نمی ‌شد. بالایش دوربین داشت، هشدار می ‌داد که این در با لبخند باز می‌ شود. همه مشتری‌ها با لبخند وارد این فروشگاه می ‌شوند، بعد نشان می داد با این عمل چه انرژی به اهل فروشگاه و کارکنانش می ‌رسید. این جاست که باید افسوس خورد که چرا اخلاقیاتی که همه ریشه در دین اسلام دارد را اهالی کفر و غیر مسلمانان زیباتر انجامش می دهند...

فرآوری: زهرا اجلال- بخش قرآن

دین ما براساس فرح و شادی است. در این ایام که به مناسبت روز مبعث ان شاء الله دل ها شاد است، می خواهیم فرمایشی از رسول گرامی اسلام را که با موضوعمان مرتبط است را مروری داشته باشیم.

در فرمایشی که حضرت به امام علی علیه السلام داشتند فرمودند: «یا علی! من استولی‏ علیه الضجر رحلت عنه الراحة» علی جان مواظب باش بی ‌قراری و نا آرامی و حزن و اندوه در تو راه پیدا نکند که اگر راه پیدا کند خوشی و راحتی را از شما می ‌گیرد. 

نکته ی مهم این است که باید عواملی که منجر به ناراحتی و رنج و غم می شود را شناخت و از آن ها دوری کرد.

 اهل بهشت اهل شادی هستند،  انبیاء و اولیاء همیشه درونشان شاد بوده و خوش بودند: «أَلا إِنَّ أَوْلِیاءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ‏» (یونس/62) کسی که ولی خدا بشود، شاد است. 

کسی که ادعا دارد مؤمن است، نماز اول وقت خوان است، اهل هیئت و مسجد است نباید عبوس و گرفته و بداخلاق باشد که اگر باشد در حقیقت مؤمن واقعی و ولی خدا نیست.

در روایتی ازامام صادق علیه السلام است که فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَی اطَّلَعَ إِلَی الارْضِ فَاخْتَارَنَا وَ اخْتَارَ لَنَا شِیعَةً یَنْصُرُونَنَا وَ یَفْرَحُونَ‏ لِفَرَحِنَا وَ یَحْزَنُونَ لِحُزْنِنَا» خدای متعال بر عالم اشراف پیدا کرد، ما اهل ‌بیت و پیغمبر و چهارده معصوم را انتخاب کرد، بعد از ما دوستان و شیعیان ما را اختیار کرد. علامت دوستان و شیعیان ما این است که در شادی ما شاد و در حزن و اندوه ما اندوهناک هستند. (خصال صدوق، ج2، ص634) 

با عوامل غم زا چگونه مبارزه کنیم؟ 

یکی از چیزهایی که غم زا است و در قرآن هم اشاره شده و مهم است، وابستگی شدید به دنیا است.  دنیا فانی و متغیر و از بین رفتنی است. شما به هرچیزی که فانی است دلبسته شوی، چون از بین رفتنی است شما را هم بی ‌قرار می ‌کند. 

به تعبیر مرحوم دولابی؛ یک دندانی هست که در دهان نیست ولی کشیدن آن واجب است. آن دندان طمع دنیاست! انسان وقتی می‌خواهد به یک چیزی برسد، قرار ندارد. دنیا در روایات به سایه تشبیه شده است؛ سایه همراه تو است ولی به آن نمی ‌رسی. این چیزی است که سراب است، به سراب دل ببندی، از بین می ‌برد. 

دنیا داشتن عیب نیست

یکی از از حدیث‌های کلیدی و کاربردی از پیغمبر اکرم صلی الله و علیه وآله است که  فرمودند: «الرغبة فی الدنیا تكثر الهم و الحزن و الزهد فی الدنیا یریح القلب و البدن‏» (خصال صدوق، ج1، ص73) 

یادمان باشد که داشتن دنیا عیب نیست. انسان بدون داشتن دنیا و بعضی مظاهر آن نمی تواند زندگی کند اما نکته این است که طوری زندگی کنیم که همیشه سوار بر دنیا باشیم  دنیا بر ما سوار نباشد. 

شد، شد. نشد، نشد! 

این جمله که شد، شد.نشد، نشد! حرف و کلام قرآن کریم است، آن جا که می فرماید: «لِكَیْلا تَأْسَوْا عَلى‏ ما فاتَكُمْ‏ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُم‏» (حدید/23) 

در این باره حافظ می‌ گوید:

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود                       ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزادم

اگر می ‌خواهیم از غم و غصه آزاد باشیم، به فرمایش رسول خدا از وابسته بودن به دنیا؛ مال دنیا، فرزندش، ماشینش، خونه اش، جواهراتش، کارو پست و مقام و همه و همه اش باید بیرون بیاییم.

با بی خیالی خیلی راحت تر می توان زندگی کرد... توی پرانتز عرض کنم که منظور از بی خیالی ، تلاش نکردن و خوردن و خوابیدن نیست، بی خیالی یعنی زهد داشتن، یعنی عدم وابستگی؛ به تعبیر امام علی علیه السلام؛ زهد بین دو کلمه از قرآن است، که خدای سبحان فرمود:" تا بر آنچه از دست شما رفته حسرت نخورید، و به آنچه به شما رسیده شادمان مباشید." «نهج البلاغه، حکمت439»

... با در نظر گرفتن و به کارگیری این نکته است که می توان از همه غم ها و رنج ها خارج شد ... 

شروع زهد و بی خیالی هم  این است که تمرین کنیم، خودمان را به زهد بزنیم؛ این حرف ها که فلانی مرا تحویل نگرفت، مادرشوهر تبعیض قائل شد، عروس اینطور کرد و ... را رها کنیم، یک مقدار بی ‌خیال بشویم. زهد در دنیا، یعنی همین ...  بی‌میلی به دنیا و عوامل فانی دنیا و آن وقت است که  «یریح القلب و البدن‏» هم قلبمان آرام می شود و هم بدنمان ... آن موقع است که کلید رفتن به خوبی ها و خوشی را پیدا کرده ایم چنانچه در روایتی می فرمایند: «جُعِلَ الْخَیْرُ كُلُّهُ‏ فِی‏ بَیْتٍ وَ جُعِلَ مِفْتَاحُهُ الزُّهْدَ فِی الدُّنْیَا » تمام خوبی‌ها در یک خانه است و کلید رفتن در خوبی‌ها و آرامش و خوشی‌ ها بی ‌رغبتی به دنیا است.» (كافی، ج 2، ص 128)

مثنوی می‌ گوید:

چیست دنیا، از خدا غافل بودن                      نی قماش و نقره و فرزند و زن

مال را چون بهر دین کردی حمول                    نعم مال الصالحون گفت آن رسول

گناه و معصیت؛ تولید کننده غم هستند

عامل دومی که باز غم زا هست، گناه و معصیت است. امام باقر(علیه السلام) فرمودند: قلب انسان صاف است و مثل یک صفحه‌ ی سفید است. هرگناهی که آدم می ‌کند یک نقطه ‌ی سیاه و یک غم و اندوه به آن زده می ‌شود. 

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نهج ‌البلاغه می‌ فرماید: «رُبَّ شَهْوَةِ سَاعَةٍ أَوْرَثَتْ‏ حُزْناً طَوِیلا» یعنی چه بسا خوش گذرانی یک ساعت و یک شب، غم طولانی را در پی دارد. افرادی بودند با نامحرم ارتباط برقرار کردند، یا یک شب با یک نامحرم بودند ولی هفتاد سال عذاب وجدان گرفته اند و سوخته اند. 

گناه را در نطفه خفه کنیم

ماشینی که در سرازیری سرعت است، دیگر سر پیچ و دره نمی‌شود کنترل کرد. امیرالمؤمنین فرمود: کسی که فکر گناه کند، ریشه گناه را باید در نطفه خفه کند. لذا فکر گناه را از خودمان دور کنیم. مجالس گناه، مقدمات گناه، لذا فرمود: یکی از چیزهایی که غم را زیاد می‌کند، گناه و کثرت گناه است. 

ترک هر واجبی برای انسان غم می‌آورد

حضرت امیر در نهج‌البلاغه فرمودند: «مَنْ قَصَّرَ فِی الْعَمَلِ ابْتُلِیَ‏ بِالْهَمِ‏» (نهج ‏البلاغه، حكمت 127) یعنی کسی که در عمل به وظیفه ‌اش کوتاهی می ‌کند. حق پدر را ادا نمی‌کند؛ ماه به ماه و سال به سال به پدر و مادرش سر نمی ‌زند، به واجبات و نماز و روزه و خمس و .. بی توجه است و در عمل به وظیفه ‌اش کوتاهی می‌ کند مبتلا به غم و غصه می‌ شود.

ارتباط نداشتن با خدا برایمان سختی و غم می آورد

وَ مَنْ أعْرَضَ عَن ذِکْرِی فَإنَّ لَهُ مَعِیشَهً ضَنکًا: کسی که از یاد من روی برگرداند، همانا در زندگی سخت و اضطراب بسر می برد. (طه، 124) 

پس فراموش نکنیم که ؛

آسمانی شدن از خاک بریدن می‌خواست                بی‌سبب نیست که فواره فرو ریختنی است

گرفتن امریه سربازی برای مشمولان مراحلی دارد.

5دلیل برای اینکه استارت‌آپ شما به مدیر IT نیاز دارد !

چگونه از کار دیگران گره گشایی کنیم؟

کارگشایی و گره گشای دیگران بودن یک هنری است که نصیب هر کسی نمی شود . ممکن است در طول روز کارهای خیر زیادی برای دیگران انجام دهیم اما می بینیم که با وجود گره گشا بودن، عمل مان بی تاثیر است و آنچنان که باید آثار و برکاتی ندارد اما دلیل آن چیست؟

 

 

یکی از برنامه های بنیادی و اساسی  که با تامل در آیات و روایات می توان به آن دست یافت گره گشایی و کمک به خلق الله است که بسیار مورد تاکید قرار گرفته است . در کمک به دیگران فرقی بین انسانها وجود ندارد هرچند که ثروتمندان به دلیل توانایی مالی وظایف سنگین تری دارند چرا که همیشه وظایف بر اساس امکانات تعیین می شود اما از آنجا که انسانها رئوف هستند، بی نیازها نسبت به نیازمندان مهربانی و عطوفت می کنند و در مسائل مالی به یکدیگر کمک می کنند.  چنانکه پیشوای هفتم امام موسی کاظم(علیه السلام) نسبت به همه ی مردم، با مهربانی و عاطفه رفتارمی کرد و در رفع حوایج و مشکلات آنان سعی و کوشش فراوان داشت. هیچ کس به سوی خانه ی آن حضرت روی نمی آورد مگر آنکه خوشحال و راضی برمی گشت. « علی بن طاهر صوری » از یکی از اهالی ری نقل می کند که می گفت:

یکی از نویسندگان «یحیی بن خالد» به حکومت ری منصوب شد. من مقداری از مالیات بدهکار بودم و می ترسیدم که اگر آن را از من مطالبه کند تهیدست شوم . عده ای گفتند: او طرفدار مذهب اهل بیت است ولی من همچنان از رفتن پیش او

 بیمناک بودم . سرانجام تصمیم گرفتن به مکه روم و مولایم موسی بن جعفر (علیه السلام) را در جریان بگذارم . پس از اینکه خدمت امام (علیه السلام) رسیدم ، آن حضرت نامه ای بدین مضمون به والی ری نوشت: «به نام خداوند بخشنده مهربان . بدان ! برای خداوند در زیر عرشش سایه ای است که از آن بهره ای نمی گیرد مگر کسی که به برادرش نیکی کند، یا او را از غم و اندوهی رهایی بخشد و یا او را خوشحال سازد؛ حامل نامه برادر توست . و السلام .

پس از بازگشت به نزد والی رفتم و گفتم : فرستاده امام « صابر» هستم . 

والی ، با پای برهنه تا در خانه آمد و مرا در بغل گرفت و بوسید و از حال امام ( علیه السلام ) پرسید و پس از مشاهده دستخط امام ( علیه السلام ) نیمی از اموال خود را به من داد .آنگاه دفتر مالیات را خواست و روی اسم من قلم کشید و نسبت به بدهی هایم قبض رسید داد....(بحارالانوار ، ج 48 ، ص 174)

کمک به دیگران تنها به مسائل مالی مربوط نمی شود بلکه هر کس در حد وسع و توانش اگر بتواند گره ای از کار مومنی بگشاید باید به هم نوعش کمک کند مثلا در مسائل معنوی  مانند راهنمایی کردن در مسائل زندگی، مشکل اداری، اجتماعی، اندوه زدایی از دیگران و... هم اگر کاری از دستمان بر میایید برای یکدیگر انجام دهیم چنان‌که پیامبر گرامى اسلام(ص) مى‏‌فرماید: «مؤمنان برادران یکدیگرند که بعضى از آنان نیازهاى بعضى دیگر را رفع مى‏‌کند و خداوند هم نیازهاى او را برآورده مى‏‌کند. از بهترین اعمال این است که انسان مؤمنى را شاد، یا گرسنگى را از او دفع کند و از غصه برهاند یا قرض او را ادا کند یا به او لباس بدهد.»

کارگشایی و گره گشای دیگران بودن یک هنری است که نصیب هرکسی نمی شود . ممکن است در طول روز کارهای خیر زیادی برای دیگران انجام دهیم اما می بینیم که با وجود گره گشا بودن، عملمان بی تاثیر  است و آنچنان که باید آثار و برکاتی ندارد اما دلیل آن چیست ؟ گاهی می بینیم که برخی با کمک های مادی و معنوی خود گره گشای دیگران هستند اما از آن طرف با فاش کردن کمک خود به دیگران باعث آبرو ریزی می شوند و هم اجر خود را از بین می برند و هم آبروی طرف مقابل را می ریزند اینجاست که امام علی علیه السلام فرموده اند: کارگشائی از مردم کامل نمی‌شود مگر به سه چیز: کوچک

 شمردن آن تا خود بزرگ گردد، پنهان نگهداشتن آن تا خود آشکار شود، شتاب و سرعت در آن تا گوارا گردد. (بحارالانوار، ج74،ص318)

همچنین از امام صادق علیه السلام نقل شده است که  اگر کسی بداند که برادر مومنش به کمک نیاز دارد و نیاز او را برطرف نکند تا اینکه سؤال نماید و سپس اقدام کند خداوند به او پاداش نمی‌دهد. (بحارالانوار، ج74، ص312)

کمک به خلق و گره گشایی از کار یگدیگر یک از کارهای مستحبی است که در روایات و سیره بزرگان به عنوان یکی از برترین اعمال مستحبی شمرده شده است .چه خوب است که اگر کاری از دستمان بر می آیید  با شاد کردن دلی، خدا  و مخلوق خدا را شاد کنیم و خود را از اجر و ثواب دنیوی و اخروی محروم نکنیم .  از این‌رو سعدی نیز این مضمون را به صورت شعر اینگونه بیان کرده است: 

تا توانی به جهان خدمت محتاجان كن               بـه دمـی یا دِرَمـی یا قـلـمی یا قـدمـی