چطور مىتوان تصور كرد، در عرض چهارده ماه مملكت به اين هرجى و مرجى كه نظير آن را در هيچ نقطهاى از عالم نمىتوان يافت، اصلاح کرد در صورتى كه قانون نداريم، علم نداريم، اتحاد نداريم، با چهار نفر از قبيل خودمان، نشستن و صحبت كردن كار مملكت خراب را از پيش نخواهيم برد...
چه شد كه ما فراموش كرديم ستمهايى را كه در حق ما زنهاى ايرانى مىنمايند. آه آه چه شد كه ما بيچارگان پر و بال سوخته فراموش كرديم كه هر وقت مىرويم حرف بزنيم مردهامان مىگويند اينها زناند، بايد حرف آنها را به عكس رفتار كرد. آه چه شد كه ما فراموش كرديم كه هر وقت آقايان لوايح ما را در جرايد مىخوانند با حال استهزا اوراق روزنامه را به دور مىاندازند و مىگويند زنها را چه به اين فضولىها!
منبع: روزنامه نداى وطن،مقاله مخدرات
سال ، 7 مهر 1286